Robje

Robje was het type jongetje dat tijdens het voetballen nog mee wilden doen, zelfs met 5 punten minder. Robje was dan ook altijd de eerste die op de lijn moest bij het kontjeknallen. Het was in groep 5 en wij vonden Robje stoer. Hij probeerde altijd als eerste van die gammele schans te fietsen of liep als eerste over het dunne ijs. Robje was niet bang voor pijn.

Maar in groep 7 was Robje niet meer stoer. Hij was raar. Als eerste had Robje vuurwerk, grote groene strijkers die hij net op tijd weggooide of onder zijn schoenen liet knallen. Haantje de voorste was hij als we ruzie hadden met jongens uit de andere buurt en als meest toegetakelde kwam dan hij uit de strijd. Eind groep 8 werd ons duidelijk dat Robje genoot van pijn. Dat had niets te maken met zijn ADHD of de jongste zijn van vier broers. Robje voelde het leven pas als het hem pijn deed.

Tijdens zijn studententijd, ik was Robje al uit het oog verloren maar hoorde regelmatig iets van vrienden, deed de fysieke pijn geen pijn meer. Robje zocht de geestelijke pijn op. Niet in drugs of geloofsovertuiging maar in de liefde. Hij zocht een meisje, gaf haar de wereld en brak haar hart. Één keer heeft hij zich laten betrappen tijdens hun jubileum, de pijn moet een bevrijding geweest zijn voor hem. Robje brak relaties van andere, zocht ruzie met vrienden en ging op de vuist met vreemden. Het pijnlijke voor Robje was dat hoe meer pijn hij leed, des te minder het pijn deed.

Vorige week is Robje overleden. Een verkeerde dosis van te veel verschillende medicijnen. Retalin voor de ADHD, slaaptabletten voor de slapeloosheid en anti-depressiva voor de depressies. Volgens de doktoren is hij vredig gestorven in zijn slaap, pijnloos. Een pijnlijk einde denk ik, voor Robje dan.